با افزایش بحث در مورد غرامت، مبارزان کارائیب به نمونه خانواده بریتانیایی اشاره می کنند

زمانی که لورا ترولیان، روزنامهنگار بریتانیایی در سال 2023 به گرانادا سفر کرد تا بابت نقش خانوادهاش در بردگی استعماری عذرخواهی کند و 100000 پوند (134000 دلار) برای آموزش تعهد کند، مدافعان غرامت کارائیب چیزی بیش از یک عمل پشیمانی را دیدند.
آنها نمونه ای را دیدند که عدالت جبرانی در عمل چگونه می تواند باشد.
سه سال پس از آن، در حالی که بریتانیا میگوید که آماده است برای عذرخواهی و اشکال جبران خسارتی به غیر از غرامت، کمپینها میگویند رویکرد خانواده Trevelyan نشان میدهد که چگونه یک عذرخواهی و حمایت عملی میتوانند با هم کار کنند.
ترولیان به رویترز گفت که امیدوار است دولت بریتانیا و خانواده سلطنتی از اعتراف به وحشت برده داری فراتر از پرداختن به “میراث زمان حال” و ایجاد شراکت هایی که می تواند تفاوت ایجاد کند، گام بردارند.
او گفت: “نیاز فوری به زیرساخت های مقاوم در برابر آب و هوا در کارائیب وجود دارد.” آیا این چیزی نیست که دولت بریتانیا می تواند به عنوان راهی برای پرداخت بدهی های دوره برده داری کمک کند؟
به گفته کمیته غرامت ملی گرانادا، صندوق Trevelyan به بیش از 50 دانشجو در گرانادا از طریق بورسیه تحصیلی و کمک هزینه کمک کرده است.
اگر خانواده ای می تواند جلو بیاید، عذرخواهی کند و غرامت بدهد، چرا دولت انگلیس نتواند؟ نیکول فیلیپ، نایب رئیس کمیته ملی غرامت گرانادا گفت. “چرا خانواده سلطنتی نه؟”
رهبران کشورهای مشترک المنافع این هفته برای نشستی در آنتیگوا و باربودا گرد هم می آیند که انتظار می رود بحث بر سر برده داری و عدالت جبرانی بر آن حاکم باشد و دولت های کارائیب قدرت های استعماری سابق را برای تعامل مستقیم تر تحت فشار قرار دهند.
انتظار می رود پادشاه چارلز که بارها از برده داری ابراز پشیمانی کرده است، روز سه شنبه سخنرانی کند.
اما این قدرت ها تمایلی به پذیرش غرامت و سؤالات دشواری که مطرح می کنند: چقدر باید پرداخت شود؟ آیا شهروندان امروز باید تاوان گناهان گذشته را بپردازند؟ چه کسی باید سود ببرد؟
بر اساس پایگاه داده تجارت برده ترانس آتلانتیک، از قرن 15 تا 19، میلیون ها آفریقایی توسط بازرگانان اروپایی به بردگی فروخته شدند و بریتانیا حدود 3.2 میلیون نفر را به سراسر اقیانوس اطلس منتقل کرد.
اندی برنهام، نخست وزیر بریتانیا که قرار است در این نشست شرکت کند، در روزنامه گاردین روز شنبه نوشت که آماده است عذرخواهی رسمی کند، اما افزود:
من فکر نمیکنم که مردم بریتانیا امروز مسئول اشتباهات تاریخی، هر چند فجیع، که در دورهای دیگر تحت قوانین مختلف رخ داده و هیچ نقش شخصی در آن نداشتهاند، شناخته شوند.»
او همچنین گفت که میخواهد با کمک به کشورهای آسیبپذیرتر «در مدت زمان طولانیتر و با نرخهای بهتر بازپرداخت بدهیهای جدید» را آغاز کند.
کمپینهای تبلیغاتی میگویند غرامتها را نباید صرفاً به لحاظ پولی دید، بلکه به کمک در آموزش، بهداشت، انعطافپذیری آبوهوا، کاهش بدهیها و تأمین مالی توسعه به عنوان راههایی برای مقابله با نابرابریهایی که آنها به بردهداری و استعمار مرتبط میکنند اشاره میکنند.
ترولیان خبرنگار سابق بیبیسی است که اجدادش صاحب مزارع در گرانادا بودند. او گفت که اعضای خانواده در مورد دخالت خود در برده داری تحقیق کردند و قبل از رفتن به جزیره برای عذرخواهی علنی و ایجاد صندوق با مورخان گرانادایی و مدافعان غرامت کار کردند.
با افزایش بحث در مورد غرامت، مبارزان کارائیب به نمونه خانواده بریتانیایی اشاره می کنند




