فضاپیمای وویجر 1 ناسا اولین شی ساخته دست بشر خواهد بود که در فاصله یک روز نوری از زمین قرار می گیرد.

فضاپیمای وویجر 1 ناسا در 18 نوامبر 2026 به اولین جسم ساخته دست بشر تبدیل خواهد شد که در فاصله یک روز نوری از زمین حرکت می کند. این فضاپیما تقریباً 16.09 میلیارد مایل (25.89 میلیارد کیلومتر) از زمین فاصله خواهد داشت، به این معنی که سیگنال های رادیویی 24 ساعت طول می کشد تا بین کاوشگر و کنترلرهای ماموریت حرکت کنند.
وویجر 1 که در 5 سپتامبر 1977 به فضا پرتاب شد، تقریباً 50 سال در فضا سفر کرد. این فضاپیما که در ابتدا برای کاوش مشتری و زحل فرستاده شد، در آگوست 2012 به فضای بین ستاره ای رفت و همچنان به ارسال داده های علمی به زمین ادامه می دهد.
سفر یک روزه
یک روز نوری مسافتی است که نور در 24 ساعت طی می کند، تقریباً 16.09 میلیارد مایل (25.9 میلیارد کیلومتر). انتظار می رود وویجر 1 در 18 نوامبر در ساعت 5:16 صبح به وقت شرقی (3:46 بعد از ظهر به وقت شرقی) به این فاصله از زمین برسد.
مرحله اصلی تاثیر مستقیمی بر ارتباط با فضاپیما خواهد داشت. سیگنال رادیویی ارسال شده از زمین تقریباً 24 ساعت طول می کشد تا به وویجر 1 برسد، در حالی که پاسخ آن 24 ساعت دیگر طول خواهد کشید.
سوزان داد، مدیر پروژه وویجر در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا (JPL) گفت: “اگر می خواهید به وویجر سلام کنید، پیام خود را ارسال می کنید و سپس به خانه می روید و دو روز منتظر می مانید تا بالاخره پاسخ را بشنوید.”
خاموشی سیگنال
این نقطه عطف هفتهها پس از قطع ارتباط ناسا با وویجر 1 اتفاق میافتد. شبکه فضایی عمیق آژانس نتوانست سیگنالهای فضاپیما را طی دو تلاش ارتباطی برنامهریزیشده در 18 و 19 اکتبر شناسایی کند.
ارتباط در 20 اکتبر بدون ارسال دستورات عیبیابی توسط مهندسان بازیابی شد.
مهندسان دریافتند که یک مجموعه از رانشگرهای فضاپیما از حالت آفلاین خارج شده است و باعث شد که سیستم ایمنی آن روی آن به طور خودکار پیشرانه های پشتیبان را فعال کند. علت دقیق این حادثه همچنان در دست بررسی است.
کریم بدارالدین، مدیر ماموریت وویجر در JPL گفت: «این اولین بار است که ما میبینیم که یک فضاپیما چنین کاری انجام دهد، اما همچنین در نقطهای از ماموریت هستیم که باید منتظر اتفاقات غیرمنتظره باشیم.»
چالش قدرت
وویجر 1 با سرعتی در حدود 38000 مایل در ساعت (61155 کیلومتر در ساعت) حرکت می کند و با وجود سیستم های قدیمی و کاهش قدرت به فعالیت خود ادامه می دهد.
انرژی این فضاپیما توسط ژنراتورهای ترموالکتریک رادیو ایزوتوپی تامین می شود که گرمای حاصل از پوسیدگی پلوتونیوم را به الکتریسیته تبدیل می کند. هر دو فضاپیمای وویجر هر سال حدود چهار وات توان خود را از دست می دهند زیرا منابع پلوتونیوم آنها کاهش می یابد.
برای تمدید این ماموریت، مهندسان ناسا عملیات صرفه جویی در مصرف انرژی را در ماه سپتامبر انجام دادند و سه دستگاه را در وویجر 1 خاموش کردند و آنها را با جایگزین های کم مصرف جایگزین کردند.
انتظار میرود این عملیات که “بیگ بنگ” نامیده میشود، به عملیاتی ماندن ابزارهای علمی باقیمانده برای مدت طولانیتری کمک کند. بدون این تغییرات، ناسا مجبور بود یک ابزار دیگر را در تابستان 2027 خاموش کند.
من هنوز در حال تحقیق هستم
وویجر 1 با 10 ابزار علمی به فضا پرتاب شد که چندین مورد از آنها در طول سالها برای حفظ انرژی خاموش شدهاند. این فضاپیما در فضای بین ستاره ای، منطقه ای فراتر از هلیوسفر، که حباب ذرات و میدان های مغناطیسی تولید شده توسط خورشید است، به کار خود ادامه می دهد.
این دورترین جرم ساخته شده توسط انسان از زمین باقی می ماند و همراه با وویجر 2 تنها فضاپیمایی است که مستقیماً محیط بین ستاره ای را کاوش کرده است. نقطه عطف یک روز نوری آن رکورد دیگری را برای این ماموریت نزدیک به پنج دهه ثبت خواهد کرد.
فضاپیمای وویجر 1 ناسا اولین شی ساخته دست بشر خواهد بود که در فاصله یک روز نوری از زمین قرار می گیرد.




)