معامله پوپولیستی در حال تغییر است: رای دهندگان نتیجه می خواهند، نه فقط لفاظی

رهبران پوپولیست زمانی دریافتند که وعده های حفاظت از هویت، حفاظت از ارزش های سنتی و به چالش کشیدن نخبگان مستقر می تواند بر نارضایتی اقتصادی غلبه کند. اما از آنجایی که جنگها، تورم و عدم اطمینان اقتصادی بر زندگی روزمره تأثیر میگذارند، رأیدهندگان به طور فزایندهای سؤال سختتری میپرسند: آیا رهبرانی که قول محافظت از خود را میدهند، میتوانند شیوه زندگی خود را نیز بهبود بخشند؟ امتحانات میان ترم ایالات متحده یادآور رهبران پوپولیست جهان است.
انتخابات میاندورهای آمریکا در سال 2026 برای دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا و حزب جمهوریخواه شکست خورده است. دموکرات ها کنترل مجلس و سنا را به دست آوردند. هنگامی که کنگره جدید در 3 ژانویه 2027 تشکیل می شود، تغییر به کنترل یکپارچه جمهوری خواهان پایان می دهد و دو سال آخر ریاست جمهوری ترامپ را معکوس می کند.
نتیجه نشان دهنده نارضایتی فزاینده از جهت گیری کشور و وضعیت اقتصاد است. هزینه زندگی، تورم، مراقبت های بهداشتی و فساد دولتی در میان نگرانی های رای دهندگان برجسته بود.
نادیده گرفتن این پیام سخت بود: زمانی که مردم برای پرداخت صورتحساب های خود در تقلا هستند، لفاظی های سیاسی محدودیت هایی دارد.
نتایج انتخابات همچنین نمایان شدن فزاینده نمایندگی سیاسی سرخپوستان آمریکایی را برجسته کرد. پیا دندیا، دموکرات، در حوزه بیست و دوم کنگره فلوریدا پیروز شد. دندیا، دختر مهاجران هندی، معلم سابق و مدیر دبیرستانی است که آموزش، مقرون به صرفه بودن و فرصت های اقتصادی را در کانون توجه کمپین خود قرار داده است.
در آریزونا، آمیش شاه، پزشک و قانونگذار سابق ایالتی، برنده ناحیه 1 کنگره ایالت شد و اولین جین منتخب کنگره شد. دندیا، که والدینش جین را تمرین میکنند، پیوند ایمانی را نیز به کنگره آینده میآورد. سوهاس سوبرامانیام، آمی برا، رو خانا و پرامیلا جایاپال نیز مجدداً به مجلس نمایندگان انتخاب شدند.
در خارج از جامعه هندی-آمریکایی، این انتخابات به پیشرفت های قابل توجهی در نمایندگی سیاسی در سراسر کشور منجر شد. عبدالالسید اولین مسلمان آمریکایی بود که به مجلس سنا انتخاب شد. کیشا لنس باتمز اولین زن سیاهپوست فرماندار ایالات متحده شد. جینا هینوجوسا اولین فرماندار لاتین تگزاس شد و به غیبت بیش از سه دهه ای دموکرات ها در دفتر فرماندار پایان داد. او همچنین سومین زنی خواهد بود که پست فرمانداری تگزاس را برعهده دارد.
دب هالند اولین زن بومی آمریکایی بود که فرماندار انتخاب شد، در حالی که پگی فلانگان اولین زن بومی آمریکایی بود که به مجلس سنا انتخاب شد. جیمز تالاریکو، معلم سابق، کرسی سنا را در تگزاس به دست آورد، ایالتی که دموکرات ها در آن برای پیروزی در انتخابات سراسری تلاش می کنند.
این پیروزی ها مفروضات سنتی را در مورد اینکه چه کسی می تواند مناصب قدرت سیاسی را در اختیار بگیرد به چالش می کشد. با این حال، ساده انگاری است که فرض کنیم همه این نامزدها برنده شدند زیرا رأی دهندگان سیاست هویت را رد کردند. نامزدها از پیشینههای متفاوتی بودند و اولویتهای سیاسی متفاوتی را نمایندگی میکردند. برخی خودشان بر روی پلتفرمهای پوپولیستی اقتصادی کمپین کردند، در حالی که برخی دیگر حرفههای سیاسی خود را حول پرداختن به نابرابریهای طولانی مدت و حمایت از تغییر در صحنه ایجاد کردند.
اما موفقیت آنها یک سوال مهم را ایجاد می کند: آیا رای دهندگان برای رهبری سیاسی که متفاوت به نظر می رسد، از پس زمینه های مختلف آمده و چیزی فراتر از سیاست آشنای تقسیم بندی ارائه می دهد، بازتر می شوند؟ برای پاسخ به این سوال، ارزش آن را دارد که در وهله اول، آنچه که پوپولیسم را از نظر سیاسی بسیار قدرتمند کرد، مرور کنیم.
در بسیاری از کشورها، جنبشهای پوپولیستی در بحبوحه دستاوردهای نابرابر جهانیشدن، تغییرات تکنولوژیکی و تجدید ساختار اقتصادی پا گرفتهاند. بسیاری از مردم احساس می کردند که از این رشد عقب مانده اند، که به نظر می رسید بیشتر از خانواده های معمولی به نفع شرکت های بزرگ، مراکز مالی و نخبگان شهری است. در جوامعی که با دستمزدهای راکد، صنایع رو به زوال، یا فرصتهای کوچک مواجه بودند، احزاب سیاسی مستقر اغلب دور از دسترس و بیپاسخ به نظر میرسیدند.
رهبران پوپولیست با دادن صدای سیاسی به این ناامیدی ها مخاطب پیدا کردند. آنها قول دادند که غرور ملی را احیا کنند، از ارزش های سنتی محافظت کنند، از هویت فرهنگی محافظت کنند و نهادها و نخبگان را که از مردم عادی جدا شده اند به چالش بکشند. برای رای دهندگانی که احساس می کردند نادیده گرفته شده یا نادیده گرفته شده بودند، این پیام ها چیزی بیش از وعده های سیاسی بود. آنها به رسمیت شناختن، تعلق و اطمینان خاطر ارائه کردند که کسی به جای آنها صحبت می کند.
با این حال، این معامله محدودیت هایی دارد.
نگرانی در مورد هویت و فرهنگ می تواند یک نیروی قدرتمند در سیاست باشد، اما آنها دولت ها را از سوالات مربوط به عملکرد اقتصادی دور نمی کند. هنگامی که شکاف بین وعده های سیاسی و تجربه روزمره بیشتر شود، وفاداری می تواند ضعیف شود.
این یک داستان منحصر به فرد آمریکایی نیست. پوپولیسم به ویژگی زندگی سیاسی در مناطق مختلف، از اروپا و آمریکای لاتین گرفته تا آسیا تبدیل شده است. اما نتایج میاندورهای در ایالات متحده هشداری برای رهبران کشورهای دیگر است که این درخواستها را نمیتوان برای تضمین وفاداری سیاسی دائمی پذیرفت.
پیامدها برای هند نیز مرتبط است. پنج ایالت – اوتار پرادش، پنجاب، اوتاراکند، گوا و مانیپور – قرار است در سال 2027 انتخابات پارلمانی برگزار کنند و انتظار می رود در اوایل سال رای گیری شود. کمیسیون انتخابات هند هنوز برنامه انتخابات را اعلام نکرده است.
احزاب سیاسی احتمالاً رأی دهندگان را پیرامون طیف وسیعی از موضوعات از جمله مذهب، طبقه، هویت ملی، برنامه های اجتماعی و وعده های مزایای انتخاباتی بسیج خواهند کرد. اما این فراخوانها با نگرانیهای مربوط به اشتغال، درآمد کشاورزان، تورم، حاکمیت و فرصتهای اقتصادی رقابت خواهند کرد.
زمینه سیاسی و اجتماعی هند با ایالات متحده متفاوت است و این دو تجربه انتخاباتی نباید قابل تعویض باشند.
با این حال، سؤال بزرگتر به هر دو مربوط میشود: اگر رأیدهندگان پیشرفتهایی در زندگی روزمره خود نبینند، پیامهای هویتی و سیاسی تا چه زمانی میتوانند از حمایت حمایت کنند؟
میان دوره ای ایالات متحده پایان پوپولیسم را نشان نمی دهد. آنها همچنین متوجه نمی شوند که رای دهندگان در سراسر جهان از سیاست های هویتی دور می شوند. با این حال به ما یادآوری می کنند که تجدید نظر آن بی قید و شرط نیست. همان رای دهندگانی که به وعده های به رسمیت شناختن، حفاظت و تغییر پاسخ می دهند نیز انتظار نتایج را دارند.
معامله پوپولیستی در حال تغییر است: رای دهندگان نتیجه می خواهند، نه فقط لفاظی




