مقالات

هوش مصنوعی اقتصاد مشارکت های SaaS را تغییر می دهد. در اینجا نحوه سرمایه گذاری بنیانگذاران آمده است.


نظرات بیان شده توسط مشارکت کنندگان کارآفرین مربوط به خود آنهاست.

یافته های کلیدی

  • اکنون که SaaS خرید و استقرار نرم‌افزار را آسان‌تر کرده است، شرکا به خدمات با حاشیه کمتر روی آورده‌اند.
  • با فعال کردن شرکا برای ارائه راه‌حل‌های AI سفارشی‌سازی‌شده مبتنی بر جریان‌های کاری، داده‌ها، یکپارچه‌سازی و مدیریت مشتری، فروشندگان می‌توانند جریان‌های درآمدی جدید و با ارزش بالاتر را باز کنند.
  • برای استفاده از این تغییر، شرکت‌های SaaS باید از برنامه‌های ارجاع فراتر رفته و اکوسیستم‌های شریکی بسازند که به تخصص، اجرا و نتایج قابل اندازه‌گیری برای مشتریان پاداش می‌دهد.

یک معامله ارجاع معمولی SaaS 10 تا 15 درصد از درآمد را برای سال اول به شریک می دهد که به ندرت برای حفظ فروش، استقرار و رشد آینده کافی است. از آنجایی که SaaS خرید و استقرار نرم‌افزار را آسان‌تر کرده است، بسیاری از کارهای انجام شده تکراری شده‌اند و شرکا را به سمت خدمات با حاشیه پایین‌تر سوق می‌دهند. بدون کسب و کار سودآورتر برای ایجاد در اطراف پلت فرم، آنها در جای دیگری سرمایه گذاری خواهند کرد.

هوش مصنوعی چیزی را به شرکا برمی گرداند

هوش مصنوعی چیزی را به شرکای خود می‌دهد که SaaS به تدریج آن را از بین می‌برد: کارهای با ارزشی که در بالای پلتفرم ساخته می‌شوند، بر اساس زمینه مشتری شکل می‌گیرند و به عنوان تخصص فروخته می‌شوند، نه دسترسی. هر مشارکت هوش مصنوعی منحصر به فرد نخواهد بود و نباید هم باشد. قطعات قابل استفاده مجدد مانند اتصال دهنده ها، مدل های استخراج، چارچوب های ارزیابی و عملیات مدیریت شده استانداردتر خواهند شد. اما راه‌حل‌هایی که یک سیستم هوش مصنوعی را مفید می‌کنند، به این راحتی از مشتری به مشتری دیگر منتقل نمی‌شوند. کدام گردش کار باید تغییر کند؟ از چه داده هایی می توان استفاده کرد؟ بررسی انسانی به کجا تعلق دارد؟ چه پاسخی خوب محسوب می شود و در صورت اشتباه چه کسی پاسخگو است؟

اینجاست که یک شریک قوی چیزی معنادار برای فروش دارد. یک بانک ممکن است به یک گردش کار سازگار با هوش مصنوعی با مسیرهای تشدید و شواهد حسابرسی نیاز داشته باشد. یک سیستم بیمارستانی ممکن است به یک فرآیند پذیرش نیاز داشته باشد که محرمانه بودن، مجوزهای سیستم و بررسی بالینی را رعایت کند. یک شرکت حقوقی ممکن است نیاز داشته باشد که بندهایی را با محدودیت‌های خاص شرکت در مورد آنچه نماینده می‌تواند توصیه کند مرتب کند.

بلوک های ساختمان ممکن است آشنا باشند، اما ایمن، مفید و پذیرفته شدن گردش کار اینطور نیست. این بر قضاوت صنعتی متکی است که شریک طی سال‌ها فردی است که مشتری وقتی چیزی خراب می‌شود با او تماس می‌گیرد.

این بحثی نیست که هر شریکی باید مدلی را آموزش دهد یا اینکه هر شرکت SaaS باید ناگهان به یک تجارت خدمات تبدیل شود. بیشتر پیاده سازی های مشتری به جای تنظیم دقیق یک مدل اصلی، در مورد طراحی گردش کار، حل داده ها، یکپارچه سازی، ارزیابی، مدیریت و پذیرش است. نکته ساده تر است: هوش مصنوعی لایه جدیدی از کار اشتراک را ایجاد می کند و شرکای بهترین موقعیت برای جذب آن کسانی هستند که به اندازه کافی کسب و کار مشتری را می شناسند تا آن لایه را ارزشمند کنند.

نظرسنجی شریک H2 2026 Futurum Research نشان داد که 71٪ از شرکای فعال از توسعه برنامه های کاربردی سفارشی به عنوان یک محرک اصلی رشد یاد می کنند، اگرچه تمایل به نرم افزار سازمانی بسته بندی شده ضعیف شده است. اما این بدان معنا نیست که هر ساخت سفارشی سودآور خواهد بود. این نشان می دهد که مشتریان فراتر از نرم افزارهای عمومی برای مهندسی سفارشی نگاه می کنند و شرکا فضای بیشتری را در خدمات می بینند تا در کاهش حاشیه فروش مجدد.

یک کسب و کار وابسته بسازید، نه یک برنامه ارجاع

برای بنیانگذاران SaaS، این سوال را از “چگونه می‌توانیم شرکا را وادار کنیم تا معاملات بیشتری را ارجاع دهند؟” به “شرکا چه چیزی می توانند با ما سودآور بسازند؟” با انجام محاسبات کامل شروع کنید: درآمد ارجاع و تمدید، به علاوه سود ناخالص حاصل از پیاده سازی و خدمات هوش مصنوعی ارائه شده توسط شریک، منهای هزینه های دریافت حساب و خدمات. اگر شریک بتواند یک حاشیه مشارکت پایدار ایجاد کند و در عین حال محصول را برای مشتری مفیدتر کند، برنامه پایه و اساس دارد. اگر نتواند، نرخ ارجاع بالاتر فقط نسخه گران‌تری از همان مشکل است.

سپس برنامه باید این کار را تسهیل کند. به شرکای توانمند جعبه‌ای بدهید که شبیه تولید باشد، نه فقط ورود به سیستم نمایشی. آنها را در مورد یکپارچه سازی، ارزیابی، مدیریت و تشدید آموزش دهید – نه فقط ویژگی های محصول. آنها را در برابر موارد استفاده واقعی تأیید کنید. قوی‌ترین شرکا را زودتر در تصمیم‌گیری‌های سخت‌تر مشارکت دهید، قبل از اینکه فروشنده تمام جزئیات پیاده‌سازی را در داخل کار کند. اینگونه است که پلتفرم به مکانی تبدیل می شود که شرکا می توانند به جای فروش مجدد تخفیف، تجربه ای را ایجاد کنند.

نتیجه را بر اساس آن اندازه گیری کنید. ARR توصیه شده همچنان اهمیت دارد، اما این تنها بخشی از تصویر است. درآمد و حاشیه خدمات را در جایی که قابل مشاهده است، زمان انجام کار، استفاده فعال، پذیرش محصول، بار تعمیر و نگهداری، حفظ و نتیجه مشتری پیگیری کنید. راه حل برای بهبود طراحی شده است. مشوق‌های مبتنی بر نتیجه نیز می‌توانند کارساز باشند اگر به نقاط عطفی مرتبط باشند که شریک واقعاً می‌تواند بر آنها تأثیر بگذارد: استقرار تأیید شده، پذیرش توسط یک گروه کاربر توافقی، ارزیابی موفقیت‌آمیز یا حساب حفظ شده پس از یک دوره معین.

هیچ کدام از اینها نیاز به انضباط را از بین نمی برد. ارائه‌دهنده هنوز به حقوق داده‌ها، نرده‌های محافظ، مرزهای تعمیر و نگهداری و تشخیص اینکه چه کسی در زمان شکست گردش کار مسئول است نیاز دارد. شرکا به مکانی برای کسب درآمد خدمات بدون ایجاد بار تعمیر و نگهداری نیاز دارند که ارائه دهنده نتواند از عهده آن برآید. اینها دلیلی برای ماندن در مدل قدیمی نیستند. آنها جزئیات عملیاتی هستند که تز هوش مصنوعی را به یک مدل تجاری تبدیل می کنند.

نکته این نیست که کار هوش مصنوعی هرگز به یک کالا تبدیل نخواهد شد. بخشی از آن خواهد بود و باید. نکته این است که هوش مصنوعی به شرکای نقش بزرگتر و قابل دفاع تری می دهد، در حالی که کار همچنان به داده های مشتری، دانش گردش کار و قضاوت عملی بستگی دارد. برنامه‌ای که حول این نقش ساخته شده است، سخت‌تر در جدول کمیسیون خلاصه می‌شود. این به شرکا دلیل بیشتری برای سرمایه‌گذاری می‌دهد، به مشتریان ارزش بیشتری از پلتفرم می‌دهد و به ارائه‌دهنده چیزی ماندگارتر از نرخ بهتری برای رقابت می‌دهد.

یافته های کلیدی

  • اکنون که SaaS خرید و استقرار نرم‌افزار را آسان‌تر کرده است، شرکا به خدمات با حاشیه کمتر روی آورده‌اند.
  • با فعال کردن شرکا برای ارائه راه‌حل‌های AI سفارشی‌سازی‌شده مبتنی بر جریان‌های کاری، داده‌ها، یکپارچه‌سازی و مدیریت مشتری، فروشندگان می‌توانند جریان‌های درآمدی جدید و با ارزش بالاتر را باز کنند.
  • برای استفاده از این تغییر، شرکت‌های SaaS باید از برنامه‌های ارجاع فراتر رفته و اکوسیستم‌های شریکی بسازند که به تخصص، اجرا و نتایج قابل اندازه‌گیری برای مشتریان پاداش می‌دهد.

یک معامله ارجاع معمولی SaaS 10 تا 15 درصد از درآمد را برای سال اول به شریک می دهد که به ندرت برای حفظ فروش، استقرار و رشد آینده کافی است. از آنجایی که SaaS خرید و استقرار نرم‌افزار را آسان‌تر کرده است، بسیاری از کارهای انجام شده تکراری شده‌اند و شرکا را به سمت خدمات با حاشیه پایین‌تر سوق می‌دهند. بدون کسب و کار سودآورتر برای ایجاد در اطراف پلت فرم، آنها در جای دیگری سرمایه گذاری خواهند کرد.

هوش مصنوعی چیزی را به شرکا برمی گرداند

هوش مصنوعی چیزی را به شرکای خود می‌دهد که SaaS به تدریج آن را از بین می‌برد: کارهای با ارزشی که در بالای پلتفرم ساخته می‌شوند، بر اساس زمینه مشتری شکل می‌گیرند و به عنوان تخصص فروخته می‌شوند، نه دسترسی. هر مشارکت هوش مصنوعی منحصر به فرد نخواهد بود و نباید هم باشد. قطعات قابل استفاده مجدد مانند اتصال دهنده ها، مدل های استخراج، چارچوب های ارزیابی و عملیات مدیریت شده استانداردتر خواهند شد. اما راه‌حل‌هایی که یک سیستم هوش مصنوعی را مفید می‌کنند، به این راحتی از مشتری به مشتری دیگر منتقل نمی‌شوند. کدام گردش کار باید تغییر کند؟ از چه داده هایی می توان استفاده کرد؟ بررسی انسانی به کجا تعلق دارد؟ چه پاسخی خوب محسوب می شود و در صورت اشتباه چه کسی پاسخگو است؟

اینجاست که یک شریک قوی چیزی معنادار برای فروش دارد. یک بانک ممکن است به یک گردش کار سازگار با هوش مصنوعی با مسیرهای تشدید و شواهد حسابرسی نیاز داشته باشد. یک سیستم بیمارستانی ممکن است به یک فرآیند پذیرش نیاز داشته باشد که محرمانه بودن، مجوزهای سیستم و بررسی بالینی را رعایت کند. یک شرکت حقوقی ممکن است نیاز داشته باشد که بندهایی را با محدودیت‌های خاص شرکت در مورد آنچه نماینده می‌تواند توصیه کند مرتب کند.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا