مقالات

هوش مصنوعی می تواند به دولت ها کمک کند تا به شهروندان کمک کنند اثر Kalpana Kochhar


در اقتصادهای در حال توسعه، بحث هوش مصنوعی تمرکز کمتری بر ریسک حاشیه ای دارد و بیشتر بر چگونگی اطمینان از اینکه این فناوری واقعاً به مردم خدمت می کند، متمرکز است.این امر نه تنها نیازمند طراحی ابزارهای هوش مصنوعی برای کار در دولت است، بلکه به سرمایه گذاری در ظرفیت دولتی مورد نیاز برای استفاده از این فناوری نیز نیاز دارد.

واشنگتن – بسیاری از کشورها تلاش می کنند تا برای شهروندان خود کارهای بیشتری انجام دهند، البته اغلب با سیستم های قدیمی. این بدان معناست که دسترسی به خدمات دولتی می تواند مانند شغل دوم باشد. مادری نصف روز را به کلینیک می‌رود، اما به دلیل نیاز به فرمی از مطب در شهر دیگر، او را رد می‌کنند.از یک دولت توانمند

برای کشورهای با درآمد پایین و متوسط، ریسک نمی تواند بیشتر باشد: هوش مصنوعی می تواند یک تساوی کننده عالی باشد یا می تواند نابرابری را تشدید کند. در حالی که سهم احتمالی هوش مصنوعی در کشاورزی، بهداشت و آموزش امیدوارکننده است، گزارش توسعه جهانی بانک جهانی در سال 2026 تخمین می‌زند که در صورت ادامه روند فعلی، دستاوردهای بهره‌وری هوش مصنوعی در اقتصادهای پیشرفته بیش از دو برابر خواهد شد. مسیر آینده فناوری به تصمیماتی که امروزه توسعه دهندگان، سرمایه گذاران و دولت ها در مورد نحوه ساخت، تأمین مالی و استقرار آن می گیرند بستگی دارد.

همانطور که کریستالینا جورجیوا، مدیر عامل صندوق بین المللی پول، در نشست سالانه صندوق بین المللی پول و بانک جهانی در ماه اکتبر توضیح داد، پذیرش هوش مصنوعی به دسترسی به برق، اتصال دیجیتال و کارگران مجهز به مهارت های مناسب بستگی دارد. اما پس از دهه‌ها سپری شده در امور مالی توسعه، من متقاعد شده‌ام که دسترسی، اگرچه یک نگرانی معتبر است، بزرگترین مانع نیست. مهمتر از همه، پذیرش هوش مصنوعی مستلزم ایجاد ظرفیت دولتی برای استفاده از این ابزارها است.

در اقتصادهای پیشرفته، بحث هوش مصنوعی تا حد زیادی بر ایمنی، امنیت و تهدید جابجایی شغل متمرکز شده است. اما در اقتصادهای نوظهور، سوال فوری‌تر این است که چگونه می‌توان مطمئن شد که ابزارهای هوش مصنوعی واقعاً به مردم خدمت می‌کنند. آنها باید به زبان های محلی کار کنند، بر روی داده های محلی آموزش ببینند و برای واقعیت های محلی ساخته شوند. و آنها باید با سرمایه گذاری در مؤسسات و افراد نزدیک به مشکل همراه شوند، کسانی که می دانند ابزارهای هوش مصنوعی کجا می توانند مزایای واقعی را به ارمغان بیاورند و می توانند اطمینان حاصل کنند که این کار را انجام می دهند. بخش عمده ای از این زمینه به شرکت هایی می رسد که این ابزارها را می سازند و سرمایه گذارانی که از آنها حمایت می کنند.

اما حتی بهترین ابزارهای ساخته شده نیز در صورت عدم توانایی دولت ها برای اجرای آنها، برای به دست آوردن نتایج تلاش خواهند کرد. ایجاد این ظرفیت مستلزم ادغام سیستم های هوش مصنوعی در برنامه های موجود است. MahaVISTAAR را در نظر بگیرید، یک سرویس مشاوره هوش مصنوعی رایگان که توسط ایالت ماهاراشترا هند ایجاد شده است تا کشاورزان بتوانند از طریق یک برنامه، تماس صوتی یا چت در مورد محصولات، آب و هوا و آفات به زبان خودشان سوال کنند. تا کنون، بیش از 740000 کشاورز با 70000 کاربر جدید هر ماه ثبت نام کرده اند که هزینه ای کمتر از 18 سنت برای هر کشاورز برای دولت دارد – کسری از هزینه تماس حضوری با آنها. این ابزار به این دلیل کار می‌کرد که دولت آن را لایه جدیدی از زیرساخت‌های عمومی می‌دید که بر روی شبکه مشاوره کشاورزان خود ساخته شده بود، نه یک برنامه کاربردی.

در سفر اخیر به پاکستان، شاهد بودم که یک دولت استانی برای ایجاد این نوع ظرفیت، که آن را یک کالای عمومی می‌داند، تلاش می‌کرد. پنجاب یک بخش دولتی اختصاص داده شده به هوش مصنوعی ایجاد کرده است و با محققان محلی برای توسعه برنامه‌های بهداشت عمومی، از جمله ابزارهای زبان محلی که به کارگران خط مقدم کمک می‌کند تا با راهنمایی‌های مناسب در زمان مناسب به مادران برسند، همکاری می‌کند.

ابزارهای هوش مصنوعی که برای خدمت به شهروندان طراحی شده اند باید در داخل دولت کار کنند، نه اینکه صرفاً با آن سازگار شوند. آنها باید به گونه ای ساخته شوند که بر روی سیستم ها و داده های عمومی اجرا شوند، به اشتراک گذاری داده ها و پروتکل های امنیتی که سیاست گذاران برای کشورهای خود انتخاب کرده اند، پایبند باشند و به اندازه کافی مقرون به صرفه باشند تا دولت ها بتوانند آن را تامین و نگهداری کنند.

در تجربه من، سه عنصر برای ایجاد ظرفیت هوش مصنوعی ضروری است. اول، دولت ها به رهبرانی نیاز دارند که بتوانند بهترین موارد استفاده را برای هوش مصنوعی، همراه با مالکیت نهادی و هماهنگی بین سازمانی تعریف کنند. یک استراتژی هوش مصنوعی به بودجه روشن و جدول زمانی دقیق نیاز دارد و باید توسط وزارتخانه های موظف و مکانیزمی که تصمیمات را برای همه سازمان ها الزام آور می کند، حمایت شود. این می تواند احتمال پروژه های موازی را کاهش دهد، که می تواند منجر به تکرار و نتایج غیربهینه شود، و ظرفیت محدود موجود را تضعیف کند.

دوم، ایالت ها برای راه اندازی، کسب، ادغام، ارزیابی و تنظیم این سیستم ها به مقامات دولتی با تخصص کافی هوش مصنوعی نیاز دارند. این به معنای توسعه خطوط انتقال استعداد است که افراد دارای مهارت های فنی لازم – به غیر از سواد دیجیتال عمومی – را به سمت نقش های دولتی هدایت می کند. در حالی که حتی کشورهای ثروتمند متوجه نشده اند که چگونه این تقاضا را برآورده کنند، کشورهای در حال توسعه به سختی می توانند آن را نادیده بگیرند.

سوم، دولت ها باید یک زیرساخت عمومی دیجیتال یکپارچه، از جمله ارائه خدمات دولت الکترونیک، شناسایی دیجیتال، پرداخت ها و یک لایه امنیتی برای تبادل داده ایجاد کنند. دیجیتالی شدن ضعیف و سیستم های عمودی تکه تکه، یک محدودیت مستقیم برای بهره وری و ایمنی هوش مصنوعی است. هنگامی که این زیرساخت ایجاد شد، هوش مصنوعی به نوبه خود می تواند به ایمن تر کردن سیستم های دولتی کمک کند – شناسایی تقلب، حملات سایبری و الگوهای غیرعادی.

ساختن ابزار ممکن است بخش ساده‌تری باشد. اینکه هوش مصنوعی به آن مادر برسد یا به آن کشاورز، کمتر با سرعت فناوری تعیین می‌شود تا انتخاب‌هایی که اکنون دولت‌ها انجام می‌دهند. اگر سیاست‌گذاران به درستی عمل کنند، هوش مصنوعی می‌تواند به کشور کمک کند تا اساسی‌ترین و مهم‌ترین وظیفه خود را انجام دهد: خدمت رسانی مؤثر به شهروندانش.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا