وویجر 1 ناسا: سفر به مسافتی که نور در 24 ساعت پوشش می دهد. رکورد طلای بیگانه

وویجر 1 ناسا، که در سال 1977 پرتاب شد، انتظار میرود در 18 نوامبر 2026 به فاصله یک روز نوری از زمین برسد و فاصله 16.09 میلیارد مایلی را نشان دهد.
یک روز روشن: وویجر 1 ناسا اولین شی ساخته دست بشر خواهد بود که در فاصله یک روز نوری از زمین در روز چهارشنبه 18 نوامبر 2026 می آید. انتظار می رود در ساعت 5:16:07 بامداد به وقت شرق شرقی یا 3:46:07 بعد از ظهر حدود 16.09 میلیارد مایل (25.9 میلیارد کیلومتر) از زمین فاصله داشته باشد. IST این نقطه عطف تقریباً 50 سال پس از راه اندازی رخ می دهد.
دو روز انتظار: یک روز نوری مسافت را اندازه گیری می کند نه زمان: مسافتی را که نور در 24 ساعت طی می کند مشخص می شود. سیگنال های رادیویی تقریباً یک روز طول می کشد تا به وویجر 1 برسند و یک روز دیگر برای بازگشت. سوزان داد، مدیر پروژه وویجر گفت: “اگر می خواهید به وویجر سلام کنید، پیام خود را ارسال می کنید و سپس به خانه می روید و دو روز منتظر می مانید تا در نهایت پاسخ را بشنوید.”
(اعتبار عکس: NASA/JPL-Caltech)
شروع ماموریت: وویجر 1 در 5 سپتامبر 1977 با موشک Titan IIIE-Centaur از کیپ کاناورال فلوریدا بلند شد. این برای مطالعات نزدیک مشتری و زحل، از جمله قمرها و حلقه های آنها ساخته شده است. اگرچه وویجر 2 ابتدا پرتاب شد، وویجر 1 مسیر سریع تری را دنبال کرد، در 15 دسامبر 1977 از دوقلو خود سبقت گرفت و جلوتر از آن به مشتری رسید.
(اعتبار عکس: NASA/JPL-Caltech)
مشتری می یابد: وویجر 1 نزدیکترین نزدیکی خود به مشتری را در 5 مارس 1979 انجام داد. یک حلقه کم نور در اطراف سیاره و دو قمر ناشناخته قبلی به نام های تبس و متیداس کشف کرد. همچنین تصاویری نزدیک از آمالتیا، آیو، اروپا، گانیمد و کالیستو به دانشمندان ارائه کرد و نماهای دقیقی از جو مشتری و قمرهای طبیعی به دانشمندان ارائه کرد.
(اعتبار عکس: NASA/JPL-Caltech)
اکتشافات زحل: وویجر 1 در 12 نوامبر 1980 در کنار زحل پرواز کرد و پنج قمر ناشناخته را کشف کرد، حلقهای که بعدها حلقه G نامیده شد و ساختارهای حلقهمانند پیچیدهای که توسط “قمرهای چوپان” کوچکتر تشکیل شده بودند. تصاویر آن نشان می دهد که تیتان دارای جوی متراکم است که از حدود 90 درصد نیتروژن به همراه متان و سایر هیدروکربن ها تشکیل شده است که می تواند از واکنش های شیمیایی پری بیوتیک پشتیبانی کند.
تقاطع بین ستاره ای: ماموریت بین ستاره ای وویجر 1 در 1 ژانویه 1990 آغاز شد. شوک نهایی را در دسامبر 2004 پشت سر گذاشت و در 25 آگوست 2012 وارد فضای بین ستاره ای شد. این اولین فضاپیمایی بود که از هلیوپوز، مرز حباب محافظ ذرات و میدان های مغناطیسی خورشید عبور کرد. وویجر 2 در سال 2018 از همین امتیاز عبور کرد.
(اعتبار عکس: NASA/JPL-Caltech)
پیام طلایی: وویجر 1 همچنین یک صفحه طلایی، یک دیسک مسی طلاکاری شده 12 اینچی دارد که به عنوان پیامی برای گیرندگان احتمالی فرازمینی در نظر گرفته شده است. این شامل 115 تصویر، تبریک به 55 زبان، صداهای طبیعی از زمین و حدود 90 دقیقه موسیقی است. این نوار همچنین حاوی پیام هایی از جیمی کارتر، رئیس جمهور وقت آمریکا و کرت والدهایم، دبیرکل وقت سازمان ملل است.
(اعتبار عکس: NASA/JPL-Caltech)
خاموشی کوتاه: ناسا برای مدت کوتاهی در طی بررسی های ارتباطی برنامه ریزی شده در 18 و 19 اکتبر 2026، تماس خود را با وویجر 1 قطع کرد. این سیگنال در 20 اکتبر قبل از ارسال فرمان های عیب یابی توسط مهندسان بازگشت. ناسا گفت که یک مجموعه از رانشگرها آفلاین شدند و سیستم ایمنی خودکار فضاپیما به رانشگرهای پشتیبان تغییر یافت. علت آن در به روز رسانی 29 اکتبر ناسا در دست بررسی است.
(اعتبار عکس: NASA/JPL-Caltech)
مراحل صرفه جویی در مصرف انرژی: وویجر 1 روی ژنراتورهای ایزوتوپ رادیویی با سوخت پلوتونیوم کار می کند که هر سال حدود چهار وات توان خود را از دست می دهند. ناسا زیرسیستم پرتو کیهانی خود را در فوریه 2025 و آزمایش ذرات باردار کم انرژی را در آوریل 2026 تعطیل کرد. مغناطیس سنج و ابزار موج پلاسما فعال باقی می مانند. در سپتامبر 2026، مهندسان برای گسترش عملیات علمی، سه درایو داخلی را با جایگزین های کم مصرف جایگزین کردند.
(اعتبار عکس: NASA/JPL-Caltech)
من هنوز در سفر هستم: وویجر 1 با سرعتی در حدود 38000 مایل در ساعت (61155 کیلومتر در ساعت) حرکت می کند و همچنان به ارسال داده ها از طریق شبکه فضایی عمیق ناسا ادامه می دهد. رسیدن به یک روز نوری فضاپیما یا محیط آن را تغییر نخواهد داد. این نقطه عطفی است که با فاصله و تاخیر ارتباطی تعریف می شود. انتظار می رود وویجر 2 که در مسیری متفاوت حرکت می کند، در نوامبر 2035 به همین فاصله برسد.




