چالش های دموکراسی لایسزفر

اقتصاددانان اغلب متهم به حمایت از بازارهای بدون محدودیت و کنترل نشده هستند، اما هرکسی که یک دوره مقدماتی مقدماتی اقتصاد را گذرانده است، میداند که این کاریکاتور درست نیست. یک کلاس مقدماتی مقدماتی اقتصاد برای توضیح اینکه کدام بازارها خوب عمل می کنند وقت می گذارد. همچنین زمان قابل توجهی را صرف مقوله «شکستهای بازار» میکند، جایی که بازارها اغلب به خوبی عمل نمیکنند، از جمله عوامل خارجی مانند آلودگی، سرمایهگذاری در کالاهای عمومی، فقر و نابرابری، ارائه اطلاعات، ترویج رقابت به جای انحصار، و مقولههای دیگر. اما همانطور که جیسون برنان و کریستوفر فرایمن در «علیه دموکراسی لایزفر» (اقتصاد و فلسفه 2026، صفحات 1-17)، بسیاری از این مشکلات مفهومی، البته به اشکال مختلف، در انتخابات دموکراتیک نیز به وجود می آیند. بنابراین، استدلال قوانین و مقرراتی که بر عملکرد بازارهای اقتصادی حاکم است، استدلال هایی نیز برای قوانین و مقررات حاکم بر انتخابات است. مثلاً می نویسند:
اول اینکه خود دولت خوب از مشکلات عمومی رنج می برد. برای اقتصاددانان، «کالای عمومی» چیزی است که تقریباً همه از آن سود می برند، اما دریافت هزینه از افراد ذی نفع دشوار است و بنابراین کالاها اغلب به اندازه کافی تأمین نمی شوند. به عنوان مثال می توان به دانش علمی، دفاع ملی و بزرگراه ها اشاره کرد. از نظر رای دادن، خیر عمومی این است که رای دهندگان زمان و انرژی کافی را برای آگاهی کامل در مورد مسائل و نامزدها اختصاص دهند، زیرا جامعه به عنوان یک کل از انجام چنین تلاشی سود می برد.
“دوم، رای دادن به وضوح از مشکلات اطلاعاتی و نامتقارن اطلاعاتی رنج می برد. از یک سو، کار تجربی روی دانش رای دهندگان به طور قاطع نشان می دهد که بسیاری از رای دهندگان نه تنها از دانش خاص علوم اجتماعی مورد نیاز برای شکل دادن به نظرات سیاسی، بلکه از ابتدایی ترین اطلاعات سیاسی، مانند گرایش های عمومی اجتماعی، نحوه عملکرد دولتشان، احزاب و نامزدهایی که در سمت خود پیشنهاد می کردند، ناآگاه هستند… در حالی که بیشتر رای دهندگان اطلاعات پایینی دارند، بیشتر سیاستمداران و مقامات دولتی اطلاعات بالایی دارند، همانطور که مکانیک های خودرو، دندانپزشکان، بازرسان سقف و سایر عوامل بازار می توانند از دانش متفاوت خود برای سوء استفاده یا فریب مصرف کنندگان استفاده کنند، به عنوان مثال، به دلیل اینکه رای دهندگان عموماً برای شرکت در رای گیری گذشته نگر نیستند، آنها به طور واقعی به وعده های انتخاباتی خود عمل نمی کنند. انتخابات دموکراتیک، سیاستمداران، بوروکرات ها و دیگران دارای استقلال قابل توجهی هستند و فقط نظارت محدودی از رای دهندگان دارند.
“این یک سوال باز است که آیا رقابت سیاسی در صورت تقلید از بازارهای رقابتی موثرترین خواهد بود یا اینکه رقابت سیاسی کمتر از حد کامل رقابتی در عوض بهترین خواهد بود. با این حال، در بسیاری از جاها رقابت سیاسی به شدت محدود است. به عنوان مثال، در ایالات متحده، به لطف برتری، تنها دو حزب شانس واقعی برای پیروزی در انتخابات دارند. علاوه بر این، خود دولت ماهیت بسیار انحصاری دارد. اگر همه چیز برابر باشد، انتظار داریم کاهش رقابت منجر به کیفیت پایینتر و قیمتهای بالاتر شود. معمولاً تأمینکنندگان را به قیمت مصرفکنندگان منتفع میسازد اگر احزاب و نامزدها را بهعنوان خریدار/مصرفکننده در نظر بگیریم، آنوقت دو قطبی حزبی و انحصار دولتی باید تأمینکنندگان (مقامات منتخب و کارگزاران دولتی) را به قیمت مصرفکنندگان (رایدهندگان) منتفع کنند.
“در نهایت، دموکراسی ها نیز از اثرات بیرونی آشکار رنج می برند. در واقع، این تفاوت کلیدی بین بازارها و سیاست است. تصمیمات بازار معمولا و بیشتر درونی می شوند؛ اثرات خارجی منفی به عنوان یک ناهنجاری قابل اصلاح در نظر گرفته می شود. تصمیمات سیاسی طبیعتاً عمومی هستند. به عنوان مثال، حدود 37٪ از واجدین شرایط رای دادن و 26٪ از کل جمعیت بریتانیا، از جمله اثرات بریکس برگزیت، از جمله اثرات بریکس رای داده اند، اما به دلیل خروج از بریتانیا رای داده اند. رای دهندگان، رای دهندگان، کودکان و سایر شهروندان محروم، نسل های آینده و خارجی ها به همین ترتیب، مستاجر موجود می تواند بدون متحمل شدن هزینه های مستاجران آینده که نتوانند آپارتمانی پیدا کنند، به کنترل اجاره رأی دهند.
نویسندگان چه مقرراتی برای رأی گیری و دموکراسی در نظر دارند؟ لحن آنها در اینجا عمداً غیر رادیکال و تجربی است – بیشتر در مورد سیاست های احتمالی که باید در نظر گرفته شوند تا حمایت قاطع. آنها می نویسند:
مشکل کالاهای عمومی را در نظر بگیرید. راه حل استاندارد بازار مالیات، اجبار یا یارانه دادن برای اطمینان از تأمین است. همتای دموکراتیکی که برابری را حفظ میکند، ایجاد مشوقهایی برای مشارکت است، مانند کمک هزینههای رای دادن یا مالیات و جریمههایی برای عدم رای دادن. ممکن است شامل نوعی سیستم پاداش (یا جریمه) برای درگیر شدن در تحویل اطلاعات کم حجم، مانند راهنمای رای دهندگان غیرحزبی باشد.
از نظر عدم تقارن اطلاعاتی، راه حل استاندارد بازار، داشتن قوانین افشای اجباری و برچسبگذاری – مانند ارزش غذایی و فهرست مواد غذایی – و همچنین ارائه دهندگان مجوز (مثلا پزشکان) است. دولت ها ممکن است از متقاضیان اطلاعات استاندارد شده و حسابرسی شده مستقل را بخواهند. دولتها میتوانند به ثبت عمومی وعدههای تبلیغاتی بپردازند، که سپس توسط هیئتهای مستقل نظارت و تأیید میشوند. دسترسی به مباحث عمومی و تامین مالی کمپین عمومی ممکن است به رعایت قوانین شفافیت بستگی داشته باشد. راه حل استاندارد برای مشکلات عامل اصلی، الزام و نظارت بر تعهدات امانتداری با حسابرسی شخص ثالث است. در اینجا، مشابه دموکراتیک، داشتن وعدههای ردیابی عمومی با مجازات برای ادعاهای تقلبی، مانند جریمه یا کارت امتیازی رسانهها است. سوابق عملکرد عمومی – مانند عمل به وعده ها – می تواند واجد شرایط بودن برای تامین مالی کمپین عمومی را تعیین کند.
راه حل استاندارد برای مشکلات عقلانیت محدود و محدود، کنترل معماری انتخاب و تغییر قوانین پیش فرض است. همتای دموکرات زبان بی طرف و طراحی یکنواخت رای خواهد بود. سوالات و نامزدها باید به ترتیب تصادفی با خلاصه زبان ساده فهرست شوند. ممکن است تحویل خودکار راهنمای رأی دهندگان و ثبت نام خودکار رأی دهندگان با بندهای انصراف وجود داشته باشد. برگه های رای می توانند از شهروندان در مورد سیاست های مورد نظرشان نظرسنجی کنند و آنها را در پلت فرم های سیاسی ثبت شده احزاب و نامزدها ترسیم کنند.
راه حل استاندارد برای مشکلات خارجی، اعمال مالیات، سهمیه و سقف پیگو یا استانداردهای آلودگی و انتشار است. یک آنالوگ دموکراتیک ممکن است داشتن تدابیر محدود برای تصمیمات دموکراتیک خاص باشد. این ممکن است شامل الزام اکثریت های فوق العاده برای برخی تصمیم ها، بررسی قضایی برای برخی دیگر، یا قرار دادن برخی تصمیمات دموکراتیک به بررسی مستقل همتایان با نوعی حق وتو باشد که بعداً می تواند توسط یک اکثریت فوق العاده لغو شود. راه حل استاندارد برای مشکلات با رقابت محدود، اجرای قوانین ضد تراست و اطمینان از بی طرفی پلت فرم است. همتای دموکراتیک این خواهد بود که سطح دسترسی عالی به برگههای رای و قوانین شفافتر و بیطرفتر برای گنجاندن آنها وجود داشته باشد.
مناظرات
نگرانی آشکار در مورد قوانین و مقررات حاکم بر انتخابات این است که آنها احتمالاً توسط منافع خاص یا احزاب سیاسی تسخیر می شوند. آیا دموکرات ها ترجیح می دهند مجموعه ای از قوانین توسط یاران پرزیدنت ترامپ اداره و نظارت شود؟ آیا جمهوری خواهان ترجیح می دهند مجموعه ای از قوانین توسط یاران پرزیدنت بایدن اداره و نظارت شود؟ اما همانطور که نویسندگان اشاره می کنند، یک ضربه زننده در اینجا وجود دارد. اگر به دلیل نگرانی در مورد نحوه اجرای آنها، تمایلی به در نظر گرفتن قوانین و مقررات اعتماد برای تسهیل انتخابات ندارید، باید نگرانی های مشابهی در مورد نحوه مدیریت و اجرای مقررات اقتصادی توسط دولت داشته باشید. نویسندگان در مورد ایده تنظیم دموکراسی می نویسند: “توجه داشته باشید که بار اینجا، مانند تنظیم بازار، این نیست که نشان دهیم مقررات به طور قاطع همه مشکلات را حل می کند، بلکه این است که به اندازه کافی کار خواهد کرد و منافع آن بیشتر از هزینه ها است. (ما شک داریم که اکثر خوانندگان فکر می کنند که تنظیم بازار باید کامل و بدون مشکل باشد تا توجیه شود. آنها باید همان استاندارد را در اینجا اعمال کنند.”




