چرا آمریکاییها در میان رفاه خود بسیار ناآرام به نظر میرسند: افکار روز انتخابات

الکسیس دو توکویل از فرانسه آمد و در سال 1831 به ایالات متحده سفر کرد و چند سال بعد تأملات خود را در مورد آمریکایی ها و آمریکا در کتاب کلاسیک منتشر کرد. دموکراسی در آمریکا. او در جلد 2 که در سال 1840 منتشر شد، فصل 13 را عنوان کرد: «چرا آمریکاییها در بحبوحه شکوفایی خود ناآرام به نظر میرسند». در این فصل، او به این فکر میکند که چرا آمریکاییها، که بسیاری از آنها با معیارهای فرانسوی آن زمان بسیار ثروتمند به نظر میرسند، با این وجود اغلب اینقدر بیقرار و مالیخولیا به نظر میرسند. او به ترکیبی از مادیگرایی، فرصتهای اقتصادی و تحرک اشاره میکند که منجر به ترس از دست دادن میشود و اینکه چگونه میل به برابری میتواند این عوامل دیگر را تشدید و تقویت کند.
با نزدیک شدن به روز انتخابات ایالات متحده فردا، توکویل فرصتی برای تفکر ارائه می دهد. بویژه، مدتهاست که این اظهار نظر او برای من جالب بوده است: “وقتی نابرابری قانون رایج یک جامعه است، بزرگترین نابرابری ها نادیده گرفته می شود. وقتی همه چیز تقریباً برابر است، کوچکترین نابرابری آن را آزار می دهد. به همین دلیل است که میل به برابری همیشه سیری ناپذیرتر می شود هر چه برابری بیشتر شود.” در اینجا یک قطعه طولانی تر است:
عجیب است که ببینیم آمریکاییها با چه تب و تاب به دنبال رفاه هستند و چگونه به نظر میرسد که دائماً از ترسی مبهم در عذاب هستند که کوتاهترین راهی را که ممکن است به آن منتهی شود، طی نکردهاند. ساکن آمریکا به مال دنیا دلبسته است، چنان که یقین دارد که نمی میرد، و چنان عجله دارد که کالاهایی را که از دستش می گذرد، تصرف کند، که ممکن است بگویید هر لحظه می ترسد که مبادا پیش از آن که از آن لذت نبرده باشد، زندگی را از دست بدهد. او همه آنها را می گیرد، اما بدون اینکه آنها را بگیرد، و به زودی آنها را از دستش می گیرد تا به دنبال لذت های جدید بدود.
مردی در ایالات متحده با احتیاط خانهای میسازد تا دوران پیری خود را در آن بگذراند و آن را در حالی که ستون پشته در حال تنظیم است میفروشد. باغی میسازد و آن را اجاره میکند، زیرا میخواهد میوههای آن را بچشد. مزرعه را پاک می کند و کار جمع آوری محصول را به دیگران واگذار می کند. او حرفه ای را می پذیرد و آن را رها می کند. او در مکانی ساکن می شود که به زودی آن را ترک می کند تا آرزوهای در حال تغییر خود را به جای دیگری ببرد. اگر امور شخصی اش کمی به او استراحت بدهد، بلافاصله در گرداب سیاست فرو می رود. و هنگامی که در پایان یک سال پرمشغله، او هنوز کمی وقت آزاد دارد، کنجکاوی بی قرار خود را اینجا و آنجا در سراسر مناطق وسیع ایالات متحده حمل می کند. او چند روز دیگر پانصد لیگ میسازد، بهتر است حواسش را از خوشحالی دور کند. …
برابری به روشی حتی مستقیمتر به چندین اثری که قبلاً توضیح دادم منجر میشود. وقتی همه امتیازات تولد و ثروت از بین می رود، وقتی همه حرفه ها برای هرکس باز است و وقتی می توانید به تنهایی به قله هر یک از آنها برسید، به نظر می رسد شغلی وسیع و آسان در برابر جاه طلبی مردان گشوده می شود و آنها به راحتی تصور می کنند که به سرنوشت بزرگ فراخوانده شده اند. اما این دیدگاه اشتباهی است که تجربه هر روز آن را اصلاح می کند.
همان برابری که به هر شهروند اجازه می دهد امید زیادی ایجاد کند، همه شهروندان را به صورت فردی ضعیف می کند. قدرت آنها را از هر طرف محدود می کند، در حالی که در عین حال اجازه می دهد تا تمایلات آنها گسترش یابد. آنها نه تنها در خود ناتوان هستند، بلکه در هر مرحله با موانع عظیمی روبرو می شوند که در ابتدا متوجه آنها نبودند. آنها امتیازات آزاردهنده برخی از همتایان خود را از بین بردند. با رقابت همه روبرو شوید علامت مرز شکل خود را تغییر داده است، نه مکان آن. وقتی مردم کم و بیش شبیه هم هستند و یک مسیر را طی می کنند، برای هر یک از آنها بسیار دشوار است که به سرعت راهپیمایی کنند و از میان جمعیت متحدالشکل که او را احاطه کرده و در هم می کوبند، بشکنند. این تقابل دائمی که بین غرایز ناشی از برابری و وسایلی که برابری برای ارضای آنها فراهم می کند حاکم است، روح ها را عذاب می دهد و خسته می کند.
می توانید تصور کنید که مردم به درجه خاصی از آزادی رسیده اند که آنها را کاملاً ارضا می کند. سپس بدون اضطراب و بدون شور و شوق از استقلال خود لذت می برند. اما مردان هرگز برابری کافی برای آنها برقرار نمی کنند. یک ملت هر چه تلاش کند، در ایجاد شرایط کاملاً مساوی در درون خود موفق نخواهد بود. و اگر بدبختی به این تساوی مطلق و کامل می رسید، باز هم نابرابری عقلی وجود داشت که مستقیماً از جانب خدا می آمد و همیشه از شرایع دور می ماند. دولت رفاهی و قانون اساسی سیاسی یک ملت هر چقدر هم دموکراتیک باشد، بنابراین میتوانید روی این حساب کنید که هر یک از شهروندانش همیشه چند نقطه بالاتر از او را در نزدیکی خود ببینند و ممکن است پیشبینی کنید که او دائماً توجه خود را تنها به آنها معطوف خواهد کرد. وقتی نابرابری قانون کلی یک جامعه است، بزرگترین نابرابری ها قابل مشاهده نیست. وقتی همه چیز تقریباً در یک سطح است، کوچکترین نابرابری او را آزرده می کند. به همین دلیل است که میل به برابری همیشه هر چه برابری بیشتر شود سیری ناپذیرتر می شود.
در میان کشورهای دموکراتیک، مردان به راحتی به برابری خاصی دست می یابند. آنها نمی توانند به برابری که می خواهند دست یابند. دومی هر روز از آنها کناره گیری می کند، اما بدون اینکه از دید آنها پنهان بماند، اما کناره گیری آنها را به تعقیب سوق می دهد. آنها دائماً بر این باورند که در شرف به دست آوردن آن هستند و دائماً از دست آنها خارج می شود. آن قدر آن را نزدیک می بینند که جذابیت هایش را بشناسند، آنقدر نزدیک نمی شوند که از آن لذت ببرند و پیش از آن که از لذت های شیرین آن لذت ببرند می میرند.
به همین دلایل است که باید سودای منحصر به فرد را که ساکنان کشورهای دموکراتیک در میان فراوانی خود نشان می دهند و آن بیزاری از زندگی که گاه در میان زندگی راحت و آرام آنها را فرا می گیرد نسبت دهید.
تعدادی از مضامین اضطراب آمریکایی توکویل هنوز برای من صادق است: انگیزه برای مصرف بیشتر، “ترس مبهم از انتخاب نکردن کوتاه ترین مسیری که ممکن است به آن منتهی شود” و اینکه چگونه مردم “همیشه چندین نقطه را در نزدیکی خود می بینند که بالاتر از آن است.” به نظر من گاهی اوقات دنبال “برابری” عنصر قوی تری برای از بین بردن کسانی است که درآمد و ثروت بالاتری دارند (که من در مقادیر کم ترجیح می دهم) تا کمک به کسانی که کمترین درآمد و فرصت ها را دارند (که در دوزهای زیاد ترجیح می دهم). تحت شرایط خاص، حتی اظهار نظر واقعی مبنی بر اینکه آمریکاییها استانداردهای زندگی متوسط بالایی دارند، میتواند با اختلاف نظر شدید و حتی شدید روبرو شود. سیالیت، جاه طلبی و نشاطی که مشخصه ایالات متحده است نیز بخشی از آن چیزی است که آمریکایی ها را در برابر سیاستمداران بیش از حد امیدوارکننده و فوق العاده مستعد می کند.
)



