مقالات

چشم انداز اتحادیه اروپا در سال 2050


مرکز تحقیقات سیاست اقتصادی (که در لندن است، نه در واشنگتن دی سی، همانطور که از املای این مرکز می بینید) ابتکار جدیدی به نام اروپا 2050: هندسه های صلح، قدرت و رفاه دارد. هدف این است که از افراد متفکر در مورد جنبه‌های چالش‌های اقتصادی، سیاسی، زیست‌محیطی و سیاست خارجی آینده اروپا درخواست و جمع‌آوری دسته‌ای از مقالات – 39 مورد از آنها در آخرین بررسی من – باشد. این وب سایت آن را به شرح زیر توصیف می کند: “ابتکار جدیدی به رهبری اولیویه بلانچارد، پاسکال لامی، انریکو لتا و رئیس CEPR، بئاتریس ودر دی مائورو، یک چشم انداز بلندمدت برای بررسی آنچه اروپا باید تا سال 2050 آرزوی تبدیل شدن به آن را داشته باشد، اتخاذ می کند. فراتر از فشارهای بحران های کوتاه مدت، ابتکار عمل یک پروژه راهبردی آینده روشن تر را ارزیابی می کند. مقالات خط مشی در مورد موضوعات اصلی و مقالات کوتاهتر به طور منظم از طریق یک فراخوان آزاد منتشر می شوند. هدف این مشارکت ها شکل دادن به یک بحث آینده نگر در مورد آینده بلندمدت اقتصادی، سیاسی و استراتژیک اروپا است.

اگر به اتحادیه اروپا علاقه مند هستید، اینجا چیزی برای همه وجود دارد. آیا رئیس جمهور اروپا باید مستقیماً انتخاب شود؟ آیا کشورهای اروپایی باید تاکید کمتری بر سیستم های بازنشستگی عمومی داشته باشند و در عوض سیاست ثبت نام خودکار همه شهروندان در حساب های مستمری مستمری به سبک آمریکایی را دنبال کنند؟ با توجه به اینکه تنها حدود 4 درصد از اروپایی ها در خارج از کشور محل تولد خود زندگی می کنند، علیرغم داشتن حق قانونی جابجایی در سراسر اروپا، چه اقداماتی برای یک بازار کار واقعی اروپایی لازم است؟ اروپا چگونه باید با شکل دادن به سرعت یا جهت فناوری یا از طریق تغییرات در بازار کار به چالش های هوش مصنوعی پاسخ دهد؟ اروپا چگونه باید سیاست مهاجرتی خود را تغییر دهد تا نه تنها بر تعداد مهاجرانی که اجازه ورود خواهند داشت، بلکه تحت چه شرایطی به آنها اجازه ورود داده شود؟ و غیره و غیره.

من به ویژه مجذوب مقاله ای از هوبرت ودرین، وزیر خارجه سابق فرانسه، به نام «سناریوهایی برای اروپا در سال 2050» شدم. او استدلال کرد که حرکت به سوی چشم انداز متمرکز “ایالات متحده اروپا” به پایان رسیده است و هیچ تظاهرات عمومی برای “اتحادیه بیشتر اتحادیه” وجود ندارد. از سوی دیگر، و به ویژه از آنجایی که برگزیت نشان داده است که خروج از اتحادیه اروپا چگونه است، فشار عمومی کمی در هر کشوری برای خروج از اتحادیه اروپا وجود دارد. نتیجه اکثریت بدبینان اروپایی است – که نمی خواهند اتحادیه اروپا را منحل کنند یا از آن خارج شوند، اما همچنین برای یکنواختی بیشتر در سراسر اتحادیه اروپا تلاش نمی کنند. او می نویسد:

به نظر من، این هشت دهه دو دوره متمایز را در بر می گیرد. من به عنوان نقطه شروع اولین دوره حمایت آمریکا در سالهای بلافاصله پس از جنگ (طرح مارشال و اتحاد) و جامعه زغال سنگ و فولاد اروپا (ECSC) یا حداکثر، معاهده رم در سال 1957. رد در سال 2005، 21 سال پیش، از معاهده قانون اساسی که در سال 2004 منعقد شد. حتی قبل از آن، همانطور که اغلب فراموش می شود، معاهده ماستریخت با همه پرسی در فرانسه در سال 1992 با تنها یک درصد ذخیره: 51 درصد تصویب شد. از آن زمان، حدود 20 سال است که نخبگان اقتصادی و سیاسی حاکم اروپا، طرفداران اروپا، اگر نگوییم ادغام‌گرایان متعهد، به‌رغم این رد شدن و به لطف تصویب معاهده لیسبون در سال 2007 در سال 2007، به دنبال «پیش‌رفتن» هستند. بدون اینکه باعث کاهش حمایت آنها شود. … در طول این دهه ها و فراز و نشیب های آنها، سرسخت ترین طرفداران اروپایی هرگز از دفاع از فراملیت گرایی دست برنداشتند، و این پیش بینی کنایه آمیز ژنرال دوگل را نادیده گرفتند: “شما نمی توانید با تخم مرغ های آب پز املت درست کنید” – البته تخم مرغ های سفت، ملت های قدیمی اروپا هستند.

به نظر می رسد که هیچ راه دموکراتیکی برای ایالات متحده اروپا وجود ندارد، نه اگر هر یک از 27 کشور اتحادیه اروپا این انتخاب را با رای مردم تأیید کنند. در واقع، مشخص نیست که هیچ یک از طرفین از حمایت اکثریت برای چنین مسیری برخوردار باشند. در عوض، ودرین برای الف

در برخی مناطق تغییری از “27 رژیم مختلف کشورهای عضو” وجود خواهد داشت. به عنوان مثال، یک ساختار قانونی برای شرکت‌ها در سطح اروپا، بازارهای سرمایه واحد، یورو و پاسخی واحد به چالش‌های تجارت با چین پیشنهاد می‌کند. اما به طور گسترده‌تر، هدف این است که این ایده را که پروژه اروپایی یکی از اتحادیه‌های نزدیک‌تر است، کنار بگذاریم و مجموعه‌ای درهم‌تر از ترتیبات آینده را بپذیریم. او می نویسد:

تمام ارجاعات به فدرالیسم، فراخوان شاهانه برای “اتحاد نزدیک تر” و حتی اصطلاح “ساختار اروپایی” را کنار بگذارید (این خیلی طولانی است!). این آرزوها شایسته احترام هستند، اما به فرمول های مذهبی صرف تبدیل شده اند. پیشنهاد می کنم بدون کنار گذاشتن آنها از گفتمان رسمی حذفشان کنیم. اصطلاح “کنفدراسیون سیاسی اروپا” را با هسته پولی فدرال، یورو، ترجیح دهید و از نقش ژئوپلیتیکی جامعه سیاسی اروپا (EPC) بیشتر استفاده کنید، چارچوبی که فقط اروپایی ها را شامل می شود. … رویاهای “هسته سخت” را رها کنید زیرا هیچ کشور عضوی نمی پذیرد که صرفاً بخشی از “پوسته نرم” اطراف آن باشد. در عوض، از همکاری های پیشرفته، هندسه متغیر، در داخل یا خارج از اتحادیه اروپا، پروژه ها، انعطاف پذیری و عمل گرایی بیشتر استفاده کنید.

البته کمی مبهم است. اما همانطور که ودرین اشاره می‌کند، تکامل اتحادیه اروپا احتمالاً تحت تأثیر وقایعی است: تهاجم روسیه به سایر کشورها، بحران‌های اقتصادی، ورود هوش مصنوعی، تجارت با چین، مهاجرت، نرخ بالای مرگ و میر در تابستان‌های گرم و موارد دیگر. به جای طراحی یک سیستم سیاسی متمرکز اتحادیه اروپا برای مقابله با هر یک از این موارد، چشم انداز در عوض توافق پاسخ های مشترک به این موضوعات در زمانی که اهمیت پیدا می کند، خواهد بود. به طور فرضی می توان بحث کرد که آیا رویکرد متمرکزتر برای اتحادیه اروپا ارجحیت دارد یا خیر. اما من فکر می کنم ودرین انگشت واقع بینانه ای دارد که چگونه اتحادیه اروپا می تواند به بهره مندی از مزایای همکاری محدود اما واقعی ادامه دهد.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا