اصلاحات تامین اجتماعی در راه است
من در سال 1982 از کالج فارغ التحصیل شدم. تامین اجتماعی در آن نقطه شکست خورد، با پرداخت های وعده داده شده بیش از درآمد. من در طول زندگی کاری خود به سیستم پرداخت می کنم، ابتدا برای حمایت از کسانی که قبلاً بازنشسته شده اند یا در آستانه بازنشستگی در دهه 1980 هستند، اما همچنین برای ایجاد یک “صندوق اعتماد” که به کمک مالی برای کسانی که در اوایل دهه 2000 بازنشسته می شوند، کمک می کند. اما پس از آن، تقریباً با رسیدن به سن بازنشستگی، علیرغم عمر پرداختیام، تأمین اجتماعی مجدداً از بین میرود، و طبق گفته اکچوئرها، پرداختهای وعدهدادهشده بیش از ۲۹ تریلیون دلار درآمد پیشبینیشده در ۷۵ سال آینده خواهد بود.
در یک جهان منصفانه و عادلانه، سیاستگذاران به دلیل اینکه ترجیح میدهند با این مشکل چگونه برخورد کنند، به آتش کشیده میشوند—زیرا عدم پاسخگویی، بر اساس قانون فعلی، به معنای کاهش تقریباً 22 درصدی تمام مزایای تأمین اجتماعی از حدود سال 2032 است. سوال این است که سیاستمداران از چه ترکیبی از افزایش مالیات یا کاهش مزایا حمایت می کنند.
مارک دوگان تلاش میکند تا این گفتگو را در «اصلاح امنیت اجتماعی در عصر کسریهای مالی» که به عنوان هجدهمین سخنرانی سالانه فلدشتاین در ژوئیه گذشته در دفتر ملی تحقیقات اقتصادی ارائه شد، آغاز کند.خبرنگار: NBER، 2026، شماره 3، ویدئو موجود).
برخی از بحث های دوگان لحن ناامیدی دارد، زیرا ورشکستگی قریب الوقوع تامین اجتماعی برای هرکسی که ده ها سال است به آن توجه کرده است آشکار است. تغییر نسبتاً کوچکی که چند دهه پیش انجام شد، اکنون به تصمیماتی تبدیل شده است که برنامه را برای چندین دهه حفظ می کند. برای مثال، دوگان اشاره میکند که بزرگترین گامی که در سال 1983 برداشته شد، افزایش تدریجی تاریخ مزایای بازنشستگی کامل از 65 سالگی به 67 سالگی بود. (گامهای دیگر در سال 1983 شامل تسریع برخی افزایشهای مالیات بر حقوق از قبل برنامهریزیشده و اخذ مالیات از مزایای تامین اجتماعی برای افراد با درآمد بالا بود.) کاهش تدریجی سن بازنشستگی یا افزایش سن 6 بر سن بازنشستگی، تاثیر آهستهتری بر سن بازنشستگی 6 داشت. از سال 1983 می توان سن بازنشستگی کامل را حتی بیشتر کاهش داد یا اقدامات دیگری را در چند دهه گذشته انجام داد. اما در این زمینه، سازش گسترده دو حزبی نادیده گرفته شده است.
در اینجا چند عکس از صحبت های دوگان آمده است. این رقم کسری ها و مازاد سالانه تامین اجتماعی را در طول زمان نشان می دهد. میتوانید کسریهای سالانه منتهی به اصلاحات سال 1983، سپس مازاد سالانه در حین ایجاد صندوق اعتماد، کسریهای سالانه در زمان تخلیه صندوق اعتماد، و کسریهای آینده را ببینید.
اگر از این مبنا شروع کنیم که دریافتکنندگان فعلی تامین اجتماعی نباید مزایای فعلی خود را کاهش دهند، سؤال این است که چگونه میتوان شکاف را کم کرد. دوگان در سخنرانی خود چند احتمال را مورد بحث قرار داد. در اینجا من به سادگی برخی از آنها را با حسی از مبادلات فهرست می کنم.
دولت می تواند از درآمدهای مالیاتی عمومی برای پر کردن شکاف استفاده کند. با این حال، کل بدهی دولت ایالات متحده به تولید ناخالص داخلی در حال حاضر در سطوح بالای تاریخی است، بنابراین هیچ درآمد مالیاتی اضافی وجود ندارد. علاوه بر این، این سیاست به معنای تغییر تعریف اساسی تامین اجتماعی از یک سیستم مشارکتی است، که در آن مزایای دریافتی شما بر اساس مالیات بر حقوق پرداختی است، به سیستمی که تا حدی توسط درآمدهای مالیاتی عمومی تامین مالی می شود.
اگرچه کاهش کامل مزایا از نظر سیاسی بعید به نظر می رسد، اما تعدادی از مراحل وجود دارد که منجر به کاهش مزایا می شود. به عنوان مثال، سن کامل بازنشستگی را می توان به تدریج یک یا دو سال به عقب انداخت. فرمول محاسبه مزایای تامین اجتماعی که شامل بررسی بالاترین 35 سال درآمد و سپس اعمال فرمول است، قابل تنظیم است. تعدیل تورم سالانه تامین اجتماعی در معرض تغییر است. همانطور که دوگان اشاره می کند، پرداخت های بازنشستگی عمومی در ایالات متحده بیشتر از سایر کشورها است.

از منظر مالیاتی، نرخ مالیاتی 12.4 بر دستمزد تأمین اجتماعی (نیمی که مستقیماً به کارگر تعلق می گیرد، نیمی دیگر به طور غیرمستقیم از طریق کارفرما از کارگر دریافت می شود) از سال 1990 افزایش نیافته است. داگان خاطرنشان می کند که اکچوئرهای تأمین اجتماعی تخمین می زنند که افزایش تا 17.3 درصد باعث می شود که برنامه تا سال 210 تغییر کند. برداشتن حد بالای درآمد مشمول مالیات برای تامین اجتماعی است، همانطور که با مدیکر در سال 1994 انجام شد. در حالی که این امر بخش قابل توجهی از کسری بودجه را از بین می برد (با فرض اینکه این یک “مالیات خالص” است که تامین اجتماعی را افزایش نمی دهد)، نرخ های مالیاتی نهایی را برای بسیاری از افراد با درآمد بالا در ایالت هایی با نرخ نسبتاً بالا کاهش می دهد بنابراین سایر درآمدها، مانند مالیات بر درآمد شخصی.
نشستن پشت میز کار سختی نیست که با ترکیبی از این گزینه ها بازی کنم و طرحی را ارائه کنم که بتوانم با آن زندگی کنم. اما دوگان به مشکل اساسی اشاره میکند: «ساختار کنونی تأمین اجتماعی به گونهای طراحی نشده است که در برابر اثرات اقتصادی تغییرات مهمی مانند کاهش نرخ زاد و ولد، افزایش امید به زندگی، کاهش مهاجرت، افزایش نابرابری درآمد و کاهش سهم درآمد نیروی کار مقاومت کند. همه این نیروها برای ایجاد یک طوفان عالی برای تأمین مالی تأمین اجتماعی توطئه می کنند.»
حسابی اصلاحات تامین اجتماعی نابخشودنی است. اگر بخواهم حدس بزنم، اولین چاره سیاستمداران تعیین یک کمیسیون خواهد بود. در صورت عدم موفقیت، راهحل دوم استفاده از درآمد مالیاتی عمومی خواهد بود. در این راه، می ترسم فرصت هایی برای تغییر شکل تامین اجتماعی از دست برود. به هر حال، زمانی که تامین اجتماعی در سال 1935 معرفی شد، اقتصاد ایالات متحده بسیار متفاوت بود. حقوق بازنشستگی خصوصی نادر بود و حساب های بازنشستگی با 401 هزار سهم و IRA هنوز وجود نداشت. شاید دور بعدی اصلاحات، مانند اصلاحات 1983، هیچ تغییری برای افراد 46 ساله و بالاتر ایجاد نکند، اما برای همه افراد دیگر، ایالات متحده باید در چند دهه آینده شروع به اجرای تدریجی یک سیستم بازنشستگی دولتی/خصوصی کند، که در آن سیستم دولتی سطح عمومی اما پایینی از مزایا را ارائه خواهد کرد تا اطمینان حاصل شود که هیچ فرد سالمندی در فقر شدید قرار ندارد در حالی که طبق حساب بازنشستگی خصوصی به حساب میآید.




